మనం ఏది కోల్పోయామో !

మనం ఏది కోల్పోయామో
అది ఒక
జీవిత కాల వాంచా దుఖ్కమౌతుందిమన జీవితం నిండా దొరికే దుఖ్కం
ఎన్నటికీ తీరని
ఆశ గా వెంటాడుతుంది

కాలమై ఘనీభవించిన

కాలమై ఘనీభవించిన
కనుపాపల చీకటి వెలుగుల్లో
ఇగిరి పోయిన దుఖ్క వీచికస్థలమై ప్రవహించిన
మౌన సంభాషణల
ముఖ ఫలకమ్మీద
శిలాజమైన నిట్టూర్పు సెగ

గాల్లో ఎగిరాక ?

తీరా గాల్లో
ఎగరడం ప్రారంభించాక గానీ

భూమ్మీద ఏమి
వదిలి వచ్చామో
తెలియదు

నేల మీద తిరుగుతున్నంత సేపూ
ఏమి పోగొట్టుకుంటున్నామో
సోయి ఉండదు

ఆనవాల్లు

కాల్చేసిన వంతెనలు
దాటాల్సిన
అగాధాల్ని గుర్తు చేస్తాయికాలదన్నుకున్న సంబంధాలు
కోల్పోయిన జీవితమై
వెంటాడుతాయి

స్వప్నరాహిత్యం

ఒక గొప్ప ప్రారంభం కోసం
అన్‌వేషణ
పేలవమైన ముగింపుగా
కొట్టుమిట్టాడుతుందివేయి తుపాకుల ముందుకూడా
తలవంచని ధైర్యం
తోవ తెలియని తనంతో
నీరు కారిపోతుంది

అపరిచిత జీవితం

కలల ధూళి ఎగిసి
కన్నీరు గరగర లాడకుండా
నల్లని రే-బాన్ కూలింగ్ గ్లాస్సెస్ పెట్టొచ్చు .రాత్రి దుఖ్కం
నిద్రలేమి కత్తులై కోయకుండా
ఎలక్ట్రిక్ హీటర్లలో
మొహం దాచుకోవచ్చు .

వేకువ సంధ్య

చెప్పలేని
దిగులు వ్యథలో
చలిని కప్పుకు వణికిన
ఒక ఎండు చేతుల రాత్రి -ఎర్రెర్రగా తొంగిచూస్తున్న
చెట్ల చిగుళ్ళ చిరునవ్వులను

కాలాన్ని వెనక్కి జరిపి
కౌగలించుకుంటుంది .

యాభై ఏండ్ల ‘వూళ ‘

అక్టోబర్ 6, 1955. సిక్స్ గేలరీ, సాన్ ఫ్రాన్సిస్కో నగరం. గేరీ స్నైడర్ , జాక్ కెరాక్, మైఖెల్ మెక్ క్లూర్ , విలియంస్ బరోస్ , అలెన్ గిన్స్బర్గ్
తదితర యువకవులు కవిత్వం చదవడానికి చేరారు. గేలరీ కిటకిటలాడుతోంది. 28 ఏండ్ల యువకవి అలెన్ మైకు ముందుకొచ్చి తన కొత్త పద్యం చదవడం ప్రారంభించాడు. గేలరీ లో సూది పడితే వినబడేంత నిశ్శబ్దం. పద్యం పేరు ‘వూళ ‘. అంటూ ప్రారంభమై, ఒక ప్రవాహంలా సాగిన ‘వూళ ‘ చదువుతున్నంత సేపూ శ్రోతల్లో తీవ్రమైన అలజడి…పెనుతుఫాను… పద్యం చదవడం అవగానే మార్మోగిన చప్పట్లు …. ‘ఎంత వుద్రేకం ? ఎంత క్రోధం ? ‘ … ఆనాడు అమెరికా సామాజిక పరిస్థితులు సౄష్టిస్తున్న విధ్వన్సానికి ఆగ్రహంతో మండిపడుతున్న అనేక మంది అలెన్ ను మనసారా అభినందించారు. ‘వూళ ‘ తో గొంతు కలిపారు. అట్లా అమెరికా సమాజంలో అంతర్లీనంగా పెల్లుబుకుతున్న అసంతృప్తికీ , పరాయీకరణకూ ‘వూళ ‘ కొత్త గొంతు నిచ్చింది. ఐసెన్ హోవర్ అమెరికా స్రృష్టిస్తున్న సామాజిక బీభత్సానికి వ్యతిరేకంగా తలెత్తుతున్న ధిక్కార సన్స్కృతికి ‘వూళ ‘ ఆది కావ్యమైంది, తిరుగబడుతున్న యువతరానికి జాతీయ గీతమయింది!